ιστορίες του καφέ

Εκείνος, νεαρός, φιλόδοξος, ανερχόμενος, μόλις είχε πάρει μια σπουδαία δουλειά. Εκείνη καθηγήτρια. Το τέλειο ζευγάρι.

Εκείνος ήταν αγχωμένος. Προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα. Την παραμελούσε άθελά του. Συχνά δούλευε και σε άλλη πόλη και περνούσαν ολόκληρη βδομάδα μακριά.

Εκείνη πτυχιούχος γερμανικής φιλολογίας, δεν είχε βρει καμιά δουλειά που να την ικανοποιούσε κι έτσι δεν δούλευε. Όχι κι ότι έψαχνε μανιωδώς, ούτε την πολυαπασχολούσε το θέμα, αφού λεφτά στο σπίτι έφερνε εκείνος και μια χαρά τα έβγαζαν πέρα.

Μέσα στις τύψεις του, της πήρε ένα υπολογιστή για να περνάει την ώρα της. Της πρότεινε κι ένα γερμανόφωνο forum.

Εκεί σύχναζε κάθε μέρα εκείνη. Εκεί γνώρισε έναν τύπο, Γερμανό, πολύ συμπαθητικό. Μιλούσαν πλέον κάθε μέρα -της είχε στείλει και φωτογραφία. Μιλούσαν για μουσική, για τους ανθρώπους, για της ζωές τους. Του είχε πει για τον αρραβωνιαστικό της και εκείνος της είχε πει για την κόρη του. Ήταν καμιά δεκαριά χρόνια μεγαλύτερός της. Χωρισμένος.

Μιλούσαν συχνά. Σιγά σιγά άρχισαν να μιλάνε και με οπτική επαφή. Την ένοιαζε πως θα την έβλεπε. Γι αυτό πριν μιλήσουν φτιαχνόταν στον καθρέφτη. Κι εκείνος της έλεγε πόσο όμορφη ήταν και πόσο τυχερός ήταν αυτός που την είχε. Η γυναικεία της ματαιοδοξία θρεφόταν και έτσι εκείνη ένιωθε απλώς όμορφα. Της αφιέρωνε ποιήματα και τραγούδια και της έλεγε πόσο της ταιριάζουν. Κι εκείνη του έλεγε πόσο ευτυχισμένη θα μπορούσε εκείνος να κάνει μια γυναίκα.

Αυτό συνεχίστηκε για μήνες. Μέχρι που βρέθηκαν. Εκείνη ταξίδεψε να τον βρει. Με εισιτήριο που πλήρωσε με τα λεφτά του άλλου, λέγοντας του ότι πάει με μια φίλη της ταξίδι στα παλιά λημέρια…

Τότε αναζωπυρώθηκαν όλες οι υποσχέσεις που έδιναν εδώ και καιρό μέσα από καλώδια. Το πάθος άναψε και έγινε όλεθρος.

Και μετά γύρισε πίσω. Και δεν μπορούσε να ξαπλώσει δίπλα στον άλλο. Και δε μπορούσε να κάνει έρωτα μαζί του. Και δε μπορούσε να τον αγγίξει…

Αυτός έψαχνε απεγνωσμένα να βρει το γιατί. Κι όσο αυτή έδειχνε απόμακρη, τόσο αυτός τρελαινόταν. Μέχρι που του το ξεφούρνισε.

Και τότε αυτός δεν έβρισκε γη για να πατήσει πάνω – όλο χανόταν κάτω από τα πόδια του.

Εκείνη πνιγόταν – δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Τον αγαπούσε, αλλά είχε πάψει από καιρό να νιώθει πεταλούδες στο στομάχι…

τι είναι ευτυχία?

Χτες διάβαζα κάτι από Χόρχε Μπουκάι – ένας ψυχοθεραπευτής που άφησε τους καναπέδες και πλέον γιατρεύει ψυχές μέσα από τις γραμματοσειρές του. Ένα από τα πρότυπά του ο Irvin Yalom ( Όταν έκλαψε ο Νίτσε ).

Μέσα σε μια συνέντευξή του βρήκα τον πιο καλώς διατυπωμένο ορισμό της ευτυχίας:

`Η ευτυχία είναι η αίσθηση του ότι δεν είσαι χαμένος στον κόσμο. Η ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που έχει κάποιος όταν γνωρίσει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Μπορεί κανείς να είναι λυπημένος και ευτυχισμένος. Μπορεί κάποιος να πεθαίνει στα γέλια αλλά είναι δυστυχισμένος.`

Η ευτυχία είναι η αίσθηση του ότι δεν είσαι χαμένος στον κόσμο. Η αίσθηση του ότι δεν είσαι μόνος…

Η ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που έχει κάποιος όταν γνωρίσει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Και όχι όταν νομίζει ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο, αυτόν που διακριτικά και επιτακτικά επιβάλλει η σπουδαία των Κυπρίων κοινωνία – αυτόν με το BMW, τα Armani και το διαμέρισμα στο Στρόβολο.

Η ευτυχία είναι απλά η δική σου αλήθεια…

the ugly truth

-το μέγεθος μετράει

-όταν σου ζητάει τηλέφωνο αλλά δεν παίρνει ποτέ, δεν είναι ότι πιστεύει ότι είσαι πολύ δυναμική και φοβάται, ούτε ντροπαλός είναι, ούτε έχασε τον αριθμό σου. He`s just not that into you!

-όταν ο δείκτης μάζας σώματός σου (ΒΜΙ) είναι πάνω από 23, πρέπει να αδυνατίσεις!

-όταν ένας άντρας πλησιάζει μια γυναίκα, δεν το κάνει επειδή απλά ψάχνει κάποιον για να βγαίνει για μπύρες μαζί του!

-η φιλία μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας είναι σαν τον σοσιαλισμό: τέλειο στην θεωρία αλλά αδύνατο να εφαρμοστεί στην πράξη.

-όταν του λες να χωρίσετε και δεν σε παίρνει την αμέσως επόμενη στιγμή για να τα ξαναβρείτε, τότε μάλλον έχει ήδη βρει την αντικαταστάτριά σου. Αν σε πάρει την μεθεπόμενη στιγμή, μπορεί να μην την έχει βρει ακόμα, αλλά μάλλον την ψάχνει.

-όταν σου έρχεται με ανθοδέσμη στο εντελώς άσχετο, μάλλον έχει λερώσει τη φωλιά του

-όταν δεν την `δέσεις` με `καλό κρεβάτι` και άξιες επιδόσεις, τότε άρχισε να μετράς μέρες μέχρι να σου την κάνει

-όταν τα δίνεις όλα έχεις μεγαλύτερες πιθανότητες να πάρεις το απόλυτο τίποτε

-οι άντρες είναι οπτικοί τύποι – γι` αυτό σπάνια θα σε εκτιμήσουν για τον εσωτερικό σου κόσμο

-αν δεν πουλήσεις λίγη μούρη, σε έχουν όλοι χεσμένο

Γράμμα σε έναν ποιητή

Θέλω πάθος!

Θέλω ζωή!-να τη ρουφάω ως το μεδούλι και όχι να τη βλέπω από το παράθυρο!

Μαζί σου ζω! Νιώθω ζωντανή!

Κράτα με έτσι, στη ζωή!

Να αδράττω τη μέρα, τη στιγμή.

Μαζί σου…

Σε εκείνον

Θέλω να κοιτάζω συνέχεια τα μάτια σου – έχουν ένα μοναδικό χρώμα και ένα ακόμα πιο ξεχωριστό τρόπο να παρατηρούν τα πάντα. Απολαμβάνω το απίστευτα άμα με κοιτάζουν.

Αρέσκει μου να μιλώ μαζί σου αν και μερικές φορές θεωρώ τις απόψεις σου οριακές, γι αυτό όμως με γοητεύουν and I can`t help been mentally attracted to you.

Κάμνεις με να γελώ τζιαι νιώθω όμορφα μαζί σου.

Τζιαι εν ξέρω αν εξαναείδα πιο γλυκό χαμόγελο…

Αλλά τούτα ούλλα εν θα σου τα πω ποτέ…

Σημειώσεις μιας επαναπατρισμένης

-στην παραλία του Sunrise, την βδομάδα πριν το 15αύγουστο είναι όλα τα κρεββατάκια πιασμένα, ακόμα και τα σπασμένα!

-λατρεύω τις παραλίες που είναι τίγκα στους τύπους ` i know what you did last winter – έλιωνες στο γυμναστήριο!`

-λατρεύω να πίνω mojito στην παραλία ακούγοντας καλοκαιρινά άσματα σε club mixes

-ο μέσος κυπραίος άμα βρει μπροστά του lime μπορεί να το στίψει στο λουβί για λεμόνι!

-αυτές τις μέρες είδα το `When Nietzsche wept`- το ότι είχα διαβάσει το βιβλίο έπαιξε ένα ρόλο -  και το `Η θάλασσα μέσα μου`. Δυνατά και τα 2, ειδικά το δεύτερο.

παραλι-ρημα

Αρχές Αυγούστου σε πολυσύχναστη παραλία της μεγαλονήσου.

Οι ομπρέλες με τα κρεββατάκια, σε απόσταση που μοιραία η όποιας μορφής ιδιοτικότητα καταργείται.

Έχει απίστευτη πλάκα να ακούεις – έστω και χωρίς να το θέλεις – τις συνομιλίες των γύρω κρεββατακίων.

-ένα ζευγάρι που η γκόμενα λέει του την κανονικά επειδή εκείνος εφώναζεν της μεστον κόσμο ` έλα, δαμέ, πού πάεις? Μεν shίφκεις τζιαι βλέπουν σε ούλοι!` – ναι η γκόμενα είχε ωραίο σώμα ενώ ο τύπος όχι και τόσο. Και δώστου να του φωνάζει να μην επαναληφθεί το σκηνικό, και να τον απειλά εμμέσως πλυν σαφώς ότι άμα ξαναγίνει … Και εκείνος να την ακούει με σκυμμένο το κεφάλι και να της ζητά να τον πάρει αγκαλιά!!!

-μια παρέα με την κλασσική Κυπραία- I know everything- να σχολιάζει επί παντώς επιστητού. Ότι το Nottingham  έχει πολλά καλό medical school – ενώ η ίδια μπορεί να τέλειωσε management and finance στο Liverpool. Ότι στην Ψαρού της Μυκόνου συχνάζουν πολλοί Κυπραίοι – και μπορεί να μεν επάτησε ποτέ Μύκονο. Και φυσικά το τσιγάρο εν έλειπε που τα δάκτυλα της.

-δυο `παρέες` λίγο πριν τα 30 όπου ο ένας ήρτε με το κρεββατάκι του το οποίο εφούσκωσε επί τόπου – έλεος! Να μιλούν στην αρχή για κάτι διαδικαστικά της κυβέρνησης, μετά για το αποελ και την άεκ που στο τελευταίο της αγώνα έπαιζε ή έκαμνε προπόνηση?, μετά για το που θα βγουν το βράδυ. Στο μεταξύ μπάνιο στη θάλασσα δεν είχαν κάμει αλλά ένα γενναίο οφθαλμόλουτρο ερίξαν το. Οπότε η συζήτηση μοιραία εστράφηκεν προς το γυναικείο φύλο. Και αρχίσαν τις βαθμολογίες. Όι εν μπορώ να πω έπιασα και εγώ το 7αράκι μου!

Σκέφτου! Ο μέσος Κυπραίος έβαλε μου 7! Το 7 ποτέ εν το συμπαθησα σαν βαθμό. Στη σχολή ήταν το χειρότερο μου μετά το 4. Το 7 εν σαν να σου λεν `είσαι αρκετά καλή αλλά όι τόσο όσο να κοντέψεις του 10.` Τελοσπάντων! Εμάζεψα τα μπογαλάκια μου και έφυγα για άλλη παραλία, προς αναζήτηση εκείνου για τον οποίο θα είμαι το 10 το καλό!

Μίλα μου βρώμικα

Flash back – a couple of years ago

Καλοκαιριάτικο πρωινό – πλατεία Κοράη. Η πόλη ξυπνάει αργά, νωχελικά. Το ίδιο κι εγώ, με ένα Starbucks café Americano και την αγαπημένη μου εφημερίδα. Αντανακλαστικά γυρίζω στις τελευταίες σελίδες και ψάχνω την απόλυτη στήλη. Πάλι θα μου φτιάξει τη μέρα!

Παρόν

Πέμπτη πρωί – στο σαλόνι μου. Ο υπολογιστής παίρνει μπρος αργά, νωχελικά. Το ίδιο κι εγώ πίνοντας τον πρώτο καφέ την ημέρας πριν πάω στη δουλειά. Ακούω ελληνικό ραδιόφωνο και ανοίγω τη σελίδα της αγαπημένης μου εφημερίδας. Το mouse πατάει αντανακλαστικά πάνω στην απόλυτη στήλη. Ακόμα μου φτιάχνει τη μέρα!

Ατάκες που άφησαν εποχή, by the one and only Μυρτώ Κοντοβά η οποία `μιλάει βρώμικα` κάθε Πέμπτη στην εφημερίδα Athens Voice σε απάντηση όσων μοιράζονται τον πόνο τους μαζί της!

• Είμαι στρέιτ και ψάχνομαι για σχέση. Όχι μόνο σεξ. Ενδιαφέρεται καμιά;                 -S.X.Συναγερμός. Κάποιος άφησε ανοιχτή την πόρτα του μουσείου και το σκάνε τα εκθέματα.

• Γιατί όλοι οι άντρες είναι μαλάκες και, παράλληλα, γιατί και όλες οι γυναίκες πουτάνες; Μετά τιμής…
  - η σοφή κουκουβάγια!

  Γιατί αν ίσχυε το ανάποδο, θα ήταν όλοι οι άντρες πουτάνες και όλες οι γυναίκες μαλάκες.

• Αν είναι να βγάλουμε και το ’09 διυλίζοντας το τι σκατά θέλουν αυτοί οι άντρες, προτιμώ να αφιερωθώ στον Θεό. Και στις δύο περιπτώσεις θα πεθάνω από πλήξη, τουλάχιστον ας κερδίσω τη βασιλεία των ουρανών.

• Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ότι κάθε φορά λέμε «τέρμα», πιστεύοντας ότι δεν έχουμε άλλη αντοχή, και αφού κλειδαμπαρωθούμε και γιατρευτούμε στους σκοτεινούς θαλάμους μας, τα ξεχνάμε όλα κι επιστρέφουμε στα πεδία των μαχών πιο πρόθυμοι, πιο ανυποψίαστοι και πιο αθώοι από ποτέ.

• Nαι, «έτσι είναι τελικά» όταν ραγίζει η καρδιά μας. Kαι μετά, όταν πάλι με χρόνια με καιρούς ξεραγίσει, βγάζουμε κεφαλάκι, ρίχνουμε ματιές αριστερά δεξιά, σκάμε χαμόγελο και παίρνουμε φόρα. Για νέες συντριβές.
  Aυτά παθαίνουν όσοι παίρνουν στα σοβαρά τον Πάολο Kοέλιο.
  Y.Γ. 1 Όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να σου σπάσει τα νεύρα. Aυτή είναι η πραγματικότητα.

• Μυρτώ, τον πήρα και το πουλί του ήταν σαν οδοντογλυφίδα!Να λέτε δόξα σοι ο Θεός. Θα μπορούσε να είναι σαν κάτι άσχετο, χωρίς καμία απολύτως χρηστική αξία.

• Είμαι 18 χρονών και ήρθα αντιμέτωπη με μια τόσο σημαντική διαπίστωση που με κάνει να υπερασπίζομαι θερμά όλες όσες έκαναν αλλαγή φύλου. Μπράβο, κορίτσια (ή μάγκες – ό,τι προτίματε), την καλύτερη δουλειά κάνετε.
  Υ.Γ. Να τονίσω πως η νεαρή σε μια άλλη στήλη που της την έπεφτε η «πεθερά» της είναι το πιο τυχερό καθίκι του κόσμου. Τόσο καιρό κυνηγάω μεγαλύτερες και αυτή την έχει στο πιάτο. Σιχτίρ δηλαδή!         – εγώ
  
  Κραγιόν Diva της Mac. Κάλτσες με σιλικόνη. Εσώρουχα με μαύρη δαντέλα. Οι φετινές μοβ μπότες Arche με την ασημί πλατφόρμα. Άρωμα γιασεμί. Σουτιέν τριών τετάρτων. Sexy pink πεντικιούρ. Κλειτοριδικός οργασμός. Και κολπικός επίσης. Θα τα θυσιάζατε όλα αυτά (και κάμποσα ακόμη) μόνο και μόνο για να φωνάζετε «Οέ Οέ» στην κερκίδα ενός γηπέδου; Ελάτε τώρα.

• Ο θρήνος για την απώλεια ενός έρωτα δεν έχει να κάνει με τον ίδιο τον έρωτα αλλά με την απώλεια. Και με τον αβάσταχτο υπαρξιακό τρόμο που μας προκαλεί.
  Υ.Γ.1 Τι είπα πάλι, ρε ’σεις;
  Υ.Γ. 2 Έφαγα κάτι μανιτάρια στο Άμστερνταμ, έγραφε επάνω ότι κρατάνε το πολύ έξι ώρες, αλλά από προχτές που γύρισα ο σκύλος μου έχει συνεχώς τρία αυτιά. Πότε θα φύγει το τρίτο;

• Όλοι οι άντρες είναι σε φάση «ε, ’ντάξει, καλό είναι και το καστανό», κι αυτό μόνο αν μπλέξουν με καστανή γκόμενα… Γιατί τέτοια απαξίωση, τέτοια καταφρόνια;
  Aυτά… απλώς ήθελα να το βγάλω (και αυτό) από μέσα μου…

Αν νομίζετε ότι όλες οι άλλες τα πάνε καλύτερα λόγω χρώματος μαλλιού,                             πλανάσθε. Oι άνδρες προσέχουν άλλα πράγματα σε μας – λ.χ. την ευαισθησία μας, τον εσωτερικό μας κόσμο και κυρίως τη σχέση μας με το ποιητικό έργο της Kικής Δημουλά.

• Τι είναι πιο σημαντικό στη ζωή; Ο έρωτaς ή το γαμήσι;
  Ποιος είμαι, ο Σέξπιρ; Τι διλήμματα είναι αυτά που μου βάζετε;

Βάλ’ τε τα γούρικα ρούχα σας και βγείτε να γνωρίσετε κόσμο στα βοσκοτόπια των Αθηνών. Αντί να περιγράφετε τη ζωή σας στο Facebook με μαλακισμένα updates, ζήστε την.

Λοιπόν, έχω αρχίσει να τσιτώνω με αυτή την ιστορία. Μια ολόκληρη χώρα χαζολογάει στο Facebook στέλνοντας αγκαλίτσες και ηλεκτρονικά κέικ, γαμώ το συναισθηματικό αυτισμό.

forever friends?

Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους γνωρίζεσαι από το σχολείο – γυμνάσιο ή και λυκείο – και με τους οποίους έβγαινες όταν κατέβαινες Κύπρο για διακοπές κατά τη διάρκεια των σπουδών σου. Τώρα αναπόφευκτα ψιλοχαθήκατε επειδή ο καθένας προσπαθεί για τα δικά του – δουλειά, σχέσεις – αλλά βρίσκεστε πότε πότε και τα λέτε.

Από τη μια είναι το ανεκτίμητο της μακροχρόνιας σχέσης – αφού δεν έχουμε στη ζωή μας και τόσες πολλές. Ακόμα και το ρομαντικό της εφηβικής ηλικίας μέσα από το οποίο προσδιορίζονται αυτές οι σχέσεις εξ` αρχής και το οποίο μπορεί να συνεχίσει να τις χαρακτηρίζει και αργότερα. Και φυσικά οι κοινές αναμνήσεις. Το ταξίδι στην Ελλάδα, τα πρώτα φιλιά, οι πρώτες σχέσεις. Οι βλακείες στην τάξη, οι ατάκες των καθηγητών, οι εκδρομές, οι εξόδοι τα σαββατοκύριακα.

Μετά, τα φοιτητικά χρόνια. Η επαφή με τους παλιούς φίλους χάνεται ενώ νέες εμπειρίες και αναμνήσεις με άλλα άτομα συμβαίνουν. Ο καθένας πλέον αλλάζει, πλάθεται διαφορετικά. Αυτό φυσικά είναι μια σταδιακή διαδικασία, αλλά αρκετά δυνατή, μέσα από την οποία βγαίνεις τελικά εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. Οπότε καταλήγουμε με μια ομάδα εντελώς διαφορετικών ανθρώπων που κάποτε ταίριαξαν σαν παρέα. Συνεχίζουν να βρίσκονται πότε πότε και να λένε τα δικά τους, τα απλά και τα καθημερινά.

Εν ωραία εν λέω, αλλά συχνά έχω την αίσθηση ότι άμα είμαι μαζί τους εν είμαι η Μαριαλένα που είμαι σήμερα, αλλά η Μαριαλένα που ήμουν τότε που εκάμναμε παρέα στο σχολείο. Επειδή τούτο νομίζω ότι περιμένουν που μένα. Φυσικά εν είμαι η ίδια με πριν τόσα χρόνια. Φυσικά άλλαξα. Όι προς το καλό ή προς το κακό. Απλά άλλαξα. Και εκείνοι το ίδιο προφανώς. Οπότε εν υπάρχει πλέον εκείνη η χημεία, εν νιώθω ότι εν κάτι παραπάνω που το να πηγαίνω για καφέ και να μιλώ για άσχετα με κάποιους απλώς γνωστούς μου.

Εν είναι οι άνθρωποι που θα πιάσω τηλέφωνο άμα μου συμβεί κάτι, ούτε θα κάτσω να τους αναλύσω τα προσωπικά μου ή τους βαθύτερους μου φόβους και τις ανασφάλειές μου. Εν είμαι εκεί στα σημαντικά γεγονότα της ζωής τους – ούτε εκείνοι στα δικά μου – απλά τα μαθαίνω αναδρομικά την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε. Εν έχουμε να θυμηθούμε τίποτε κοινό από το πρόσφατο παρελθόν, να το πούμε και να γελάσουμε. Ούτε κοινά πλάνα για το άμεσο μέλλον έχουμε να κάμουμε.

Εν απλά μια σχέση που εχαλάρωσε – πολλά. Όπως κάθε σχέση –εκτός από τις στενές οικογενειακές σχέσεις- μπορεί να χαλαρώσει. Εν επροηγήθηκε κανένας καβγάς, καμιά παρεξήγηση. Απλώς εν είμαστε φίλοι πλέον, με την κλασσική έννοια της λέξης. Με την ίδια λογική που κάποια ζευγάρια σταματούν να είναι μαζί μετά από χρόνια σχέσης λόγω `ασυμφωνίας χαρακτήρων`…

Παρόλαυτα γνωστοί μου εν είναι. Εν σίγουρα κάτι παραπάνω.

πάλε έκαμα την

Σήμερα στη δουλειά έκαμα μια πατάτα. Ήταν λίο μεγάλη, σαν τζείνες των Κοκκινοχωρίων. Τζιαι σε τούτη την δουλειά απλώς ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να κάμνεις πατάτες. Οπότε πήγα να το πω στους ανώτερούς μου για να μπορέσουμε να το διορθώσουμε. Εν με κατσαδιάσαν ή κάτι. Ίσια ίσια. Αλλά εν η αυτοκριτική η άτιμη – ναι τωρά έκαμα τα σκ@τ@- και τζείνο το αίσθημα της αποτυχίας που ακολουθεί τζιαι σφίγγει σου το στομάχι και το στήθος. Όπως στο σχολείο άμα έλεγχα τις απαντήσεις μου μετά που εξετάσεις τζιαι εσυζητούσα με τους συμμαθητές μου – τα σπάσματα για σίουρα πράματα – τζιαι εσυνειδητοποιούσα ότι η δική μου η απάντηση ήταν αλλού γι` αλλού. Σαν τζείνο το αίσθημα ένιωσα τζιαι σήμερα, αλλά στη νιοστή!

`Πάλε ρε γμτ? Μα γιατί ούλλες τες πατάτες πρέπει αν τες κάμνω εγώ? Πότε εννά σταματήσω πιον?` ρωτά που τη μια το θκιαολούι. Και απαντά που την άλλη το αγγελούι: `Μεν ανησυχείς εν που τα λάθη μας που μαθαίνουμε. Όλοι κάμνουν πατάτες, απλά έτυχε τούτη τη φορά να είσαι εσύ. Τούτο εν θα σταματήσει ποτέ, απλά εννά γίνεται λιγότερο συχνό όσο περνά ο καιρός.`

Τζιαι συνεχίζουν κάτι τέτοιοι νοητικοί διάλογοι, τζιαι προσπαθώ να έβρω άλλα πράματα να σκέφτουμε – όπως το που μπορώ να έβρω ψηλόμεσο jean σακάκι. Άρα πάλε καταλήγω στο shopping therapy για να ξεχάσω τα της δουλειάς. Τζιαί πάλε εκλέαν τον τον μισθό μου… Άσε εν φαύλος κύκλος!

Τζιαι άτε τωρά να συνάξεις τα μούτρα σου να πας αύριο δουλειά…

Γιατί πάνω που όλα για ένα prestige ζούμε και εργαζόμαστε!